Ο δεύτερος όμιλος ξεκινάει με το παιχνίδι που έκλεισε την αυλαία του προηγούμενου Μουντιάλ.
Τέσσερα χρόνια μετά από τον αλησμόνητο
δραματικό τελικό, αναμετρώνται και πάλι δύο ποδοσφαιρικές σχολές που
πρεσβεύουν παρόμοια αγωνιστική φιλοσοφία αλλά προτίθενται να
παρουσιάσουν αρκετές αλλαγές στο παιχνίδι τους. Επομένως, όσοι έχουν
μείνει ακόμα στην εικόνα του προηγούμενου παγκόσμιου κυπέλλου θα…
εκπλαγούν από τακτικής άποψης!
ΙΣΠΑΝΙΑ: Όταν έχεις τόσους πολλούς και ποιοτικούς
επιτελικούς μέσους, είσαι υποχρεωμένος να…χωρέσεις στην 11άδα όσους
περισσότερους μπορείς. Όταν μάλιστα χρησιμοποιείς σύστημα 4-3-3, τότε
είναι προτιμότερο να τοποθετήσεις τους επιτελικούς στα άκρα ώστε με τις
συγκλίσεις τους να δίνουν χώρο στα πλάγια μπακ για overlap. Η
συγκεκριμένη τακτική διευκολύνει τους μέσους στην κυκλοφορία και,
ταυτόχρονα, συντελεί στη μείωση της απόστασής τους από τον προωθημένο
center for.
Ο πολύπειρος Ντελ Μπόσκε είναι μέτρ των ‘ισορροπιών’ και γνωρίζει τον τρόπο που θα αξιοποιήσει το ατομικό ταλέντο προς όφελος του συνόλου. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο αναμένεται να επιλέξει τους Καθόρλα – Σίλβα ‘τύποις’ στα άκρα της επίθεσης, ώστε να αποτυπωθεί η ποδοσφαιρική θεωρία που προαναφέρθηκε στον αγωνιστικό χώρο.
Πρωταρχικός στόχος των Ισπανών είναι να ελέγξουν το ρυθμό του αγώνα και να αντιπαρατάξουν τη φιλοσοφία possession στην τακτική position του αντιπάλου. Ζητούμενο είναι να υπάρξει η απαιτούμενη υπομονή στη διαχείριση των ‘κλειστών χώρων’, να παρουσιαστεί συνεχής κίνηση χωρίς τη μπάλα (off the ball superiority) και να διενεργηθεί η σωστή κάθετη πάσα την κατάλληλη στιγμή ώστε να δημιουργηθούν ρήγματα στη συμπαγή αμυντική παράταξη του Φαν Χάαλ. Με πιο απλά λόγια, η προδιαγεγραμμένη υπεροχή σε επίπεδο κατοχής θα πρέπει να μετουσιωθεί σε αξιοποίηση των ευκαιριών. Αυτό καλείται με πράξει ο Ντιέγκο Κόστα…
Η βασική διαφορά της φετινής Ισπανίας από τις προηγούμενες είναι ότι διαθέτει κλασικό φορ περιοχής, με δυνατότητα σκοραρίσματος είτε με ορθόδοξο τρόπο (οργανωμένη επίθεση) είτε με ανορθόδοξο (δηλαδή βαθιά μπαλιά και επικράτηση έναντι των αντιπάλων μπακ λόγω σωματοδομής). Η ύπαρξη ενός σημείου αναφοράς στην κορυφή θα προσφέρει ‘extra λύσεις’ στο επιθετικό πλάνο του Ντελ Μπόσκε, που δε θα ταυτίζεται πλέον με το…προβλέψιμο ‘barcelona style’ του παρελθόντος.
Απουσίες: -
Η πιθανή ενδεκάδα: (4-3-3): Κασίγιας, Αθπιλικουέτα, Ράμος, Πικέ, Άλμπα – Αλόνσο, Τσάβι, Ινιέστα – Σίλβα, Ντιέγκο Κόστα, Καθόρλα.
Ο πολύπειρος Ντελ Μπόσκε είναι μέτρ των ‘ισορροπιών’ και γνωρίζει τον τρόπο που θα αξιοποιήσει το ατομικό ταλέντο προς όφελος του συνόλου. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο αναμένεται να επιλέξει τους Καθόρλα – Σίλβα ‘τύποις’ στα άκρα της επίθεσης, ώστε να αποτυπωθεί η ποδοσφαιρική θεωρία που προαναφέρθηκε στον αγωνιστικό χώρο.
Πρωταρχικός στόχος των Ισπανών είναι να ελέγξουν το ρυθμό του αγώνα και να αντιπαρατάξουν τη φιλοσοφία possession στην τακτική position του αντιπάλου. Ζητούμενο είναι να υπάρξει η απαιτούμενη υπομονή στη διαχείριση των ‘κλειστών χώρων’, να παρουσιαστεί συνεχής κίνηση χωρίς τη μπάλα (off the ball superiority) και να διενεργηθεί η σωστή κάθετη πάσα την κατάλληλη στιγμή ώστε να δημιουργηθούν ρήγματα στη συμπαγή αμυντική παράταξη του Φαν Χάαλ. Με πιο απλά λόγια, η προδιαγεγραμμένη υπεροχή σε επίπεδο κατοχής θα πρέπει να μετουσιωθεί σε αξιοποίηση των ευκαιριών. Αυτό καλείται με πράξει ο Ντιέγκο Κόστα…
Η βασική διαφορά της φετινής Ισπανίας από τις προηγούμενες είναι ότι διαθέτει κλασικό φορ περιοχής, με δυνατότητα σκοραρίσματος είτε με ορθόδοξο τρόπο (οργανωμένη επίθεση) είτε με ανορθόδοξο (δηλαδή βαθιά μπαλιά και επικράτηση έναντι των αντιπάλων μπακ λόγω σωματοδομής). Η ύπαρξη ενός σημείου αναφοράς στην κορυφή θα προσφέρει ‘extra λύσεις’ στο επιθετικό πλάνο του Ντελ Μπόσκε, που δε θα ταυτίζεται πλέον με το…προβλέψιμο ‘barcelona style’ του παρελθόντος.
Απουσίες: -
Η πιθανή ενδεκάδα: (4-3-3): Κασίγιας, Αθπιλικουέτα, Ράμος, Πικέ, Άλμπα – Αλόνσο, Τσάβι, Ινιέστα – Σίλβα, Ντιέγκο Κόστα, Καθόρλα.

ΟΛΛΑΝΔΙΑ: Στη χώρα του 4-3-3, ένας ιδιοφυής μα και ιδιότροπος συνάμα προπονητής (Λουίς Φαν Χάαλ) προσπαθεί να καινοτομήσει χρησιμοποιώντας 5-3-2. Στόχος του είναι να μετατρέψει σε πλεονέκτημα το μεγαλύτερο μειονέκτημα των οράνιε: την αμυντική αστάθεια και την έλλειψη ενός κεντρικού αμυντικού με ηγετικές ικανότητες. Παράλληλα, ευελπιστεί να απελευθερώσει το ταλέντο των Σνάιντερ, Ρόμπεν και Φαν Πέρσι προστατεύοντάς τους από την άσκοπη σωματική καταπόνηση σε ‘φάση άμυνας’. Πιο συγκεκριμένα, το 5-3-2 απελευθερώνει τους τρεις first class επιτελικούς από τα ανασταλτικά καθήκοντα με αποτέλεσμα να διασφαλίζονται περισσότερες δυνάμεις για διενέργεια αντεπιθέσεων.
Η ύπαρξη πληθώρας αμυντικογενών παικτών στα μετόπισθεν της επιθετικής τριάδας, περιορίζει τους διαθέσιμους χώρους για το passing game της Ισπανίας: δηλαδή απενεργοποιεί το δυνατότερο στοιχείο της. «Κλειδώνοντας» τον άξονα με συνδυασμένα μαρκαρίσματα, θα αυξηθεί η συχνότητα των κλεψιμάτων στο νευραγλικό χώρο του κέντρου, δημιουργώντας προϋποθέσεις για ‘κόντρα’.
Η στόχευση της πρώτης μεταβίβασης μετά την ανάκτηση κατοχής θα κατευθύνεται (συνήθως) προς τον Σνάιντερ ο οποίος θα εκμεταλλευτεί τις ατομικές του δεξιότητές, τον κενό χώρο και την εκρηκτικότητα των συμπαικτών του. Η διεισδυτική ικανότητα του Ρόμπεν, το έμφυτο ταλέντο στο 1 vs 1 (ειδικά σε διαγώνιες κινήσεις με ανάποδο πόδι) και η εκτελεστική δεινότητα του Φαν Πέρσι θα αποτελέσουν το κερασάκι στην τούρτα της επιθετικής τακτικής του Φαν Χάαλ.

Το επιμύθιο λέει «δώσε στην Ισπανία ανούσια κατοχή / ψευδή αίσθηση
ανωτερότητας, κλείσε τους χώρους και χτύπα στην κόντρα. Και προς
Θεού…μην ανοιχτείς από την αρχή». Εκ της θεωρίας, άλλωστε, το αγωνιστικό
πλάνο ποντάρει πολλά στο συγκριτικό πλεονέκτημα της ‘επιθετικής
φρεσκάδας’ μετά το 75ο λεπτό.
Φυσικά, υπάρχει και το plan B που προβλέπει εσωτερικές αλλαγές θέσεων
/ συστήματος εφόσον διαπιστωθούν αδυναμίες της Ισπανίας σε συγκεκριμένα
σημεία του γηπέδου. Για παράδειγμα, η ευχέρεια προώθησης του
‘πολυεργαλείου’ Μπλιντ στα χαφ προσφέρει δυνατότητα μετατροπής του 5-3-2
σε 4-4-2 με ρόμβο ώστε να υπερφορτωθεί η περιοχή του Κασίγιας. Και
φυσικά, στο βάθος του μυαλού υπάρχει πάντα η…έσχατη λύση του
‘χιλιοπαιγμένου’ 4-3-3. Ενός συστήματος που είναι σύμφυτο με το DNA των
οράνιε και μπορεί να δώσει λύσεις, εφόσον το απαιτήσουν οι καταστάσεις.
Απουσίες: -
Η πιθανή ενδεκάδα (5-3-2): Σίλεσεν – Γιάνματ, Ντε Φράι, Φλάαρ, Μάρινς Ίντι – Μπλιντ, Ντε Γιονγκ, Σνάιντερ, Ντε Γκούζμαν – Ρόμπεν, Φαν Πέρσι.
Απουσίες: -
Η πιθανή ενδεκάδα (5-3-2): Σίλεσεν – Γιάνματ, Ντε Φράι, Φλάαρ, Μάρινς Ίντι – Μπλιντ, Ντε Γιονγκ, Σνάιντερ, Ντε Γκούζμαν – Ρόμπεν, Φαν Πέρσι.

Συμπέρασμα
Πρόκειται για δύο εκ των ανταγωνιστικότερων ομάδων του θεσμού. Αμφότερες χαρακτηρίζονται φαβορί για την πρόκριση από τον Όμιλο και θέλουν να επικοινωνήσουν με το…καλημέρα την αγωνιστική ανωτερότητα. Αναμφισβήτητα, θα παρακολουθήσουμε ένα ισορροπημένο παιχνίδι το οποίο στις λεπτομέρειες. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν το συμπαγές αμυντικό πλάνο του Φαν Χααλ, την καλή φυσική κατάσταση των Ολλανδών συγκριτικά με τους Ισπανούς, το γεγονός ότι έχουν πετύχει κατ’ ελάχιστο 2 γκολ στα τελευταία 10 παιχνίδια Mundial που έχουν αγωνιστεί και συνεκτιμώντας το πάθος για εκδίκηση του χαμένου τελικού, θεωρούμε εξαιρετικά value το Χ2.
Στοιχηματικές επιλογές:
Χ2: 2.10 (Stoiximan)
Πηγή ανάρτησης agrinioreport.com
Πρόκειται για δύο εκ των ανταγωνιστικότερων ομάδων του θεσμού. Αμφότερες χαρακτηρίζονται φαβορί για την πρόκριση από τον Όμιλο και θέλουν να επικοινωνήσουν με το…καλημέρα την αγωνιστική ανωτερότητα. Αναμφισβήτητα, θα παρακολουθήσουμε ένα ισορροπημένο παιχνίδι το οποίο στις λεπτομέρειες. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν το συμπαγές αμυντικό πλάνο του Φαν Χααλ, την καλή φυσική κατάσταση των Ολλανδών συγκριτικά με τους Ισπανούς, το γεγονός ότι έχουν πετύχει κατ’ ελάχιστο 2 γκολ στα τελευταία 10 παιχνίδια Mundial που έχουν αγωνιστεί και συνεκτιμώντας το πάθος για εκδίκηση του χαμένου τελικού, θεωρούμε εξαιρετικά value το Χ2.
Στοιχηματικές επιλογές:
Χ2: 2.10 (Stoiximan)
Πηγή ανάρτησης agrinioreport.com

